Berlijn
Cappella Amsterdam
James MacMillan, dirigent
Hans-Jürgen Schöpflin, tenor
Martijn Cornet, bas
Brouwer - een vertrapte grond een heidegrond een bezette stad, voor bariton, mannenkoor en orkest
Weill - Vom Tod im Wald
Weill - Das Berliner Requiem
Smit - Voorspel tot Teirlincks 'De Vertraagde Film'
Hindemith - Kammermusik nr. 1 mit Finale
Inleiding: 19.30 uur - Frits van der Waa
De Jaren Twintig van de vorige eeuw, the Roaring Twenties, vormden een van de vruchtbaarste periodes in de Westerse muziek. Vooral in Duitsland wilde een jonge garde componisten zoveel mogelijk 'romantische ballast' en eigenlijk alle muziekvormen en bezettingen die populair waren tot aan de Eerste Wereldoorlog, overboord zetten. Met een leeggemaakt hoofd lag de wereld opnieuw voor hen open. Paul Hindemith en Kurt Weill waren daarvan sprekende voorbeelden. Hindemith noemde zijn werk 'Kammermusik' (1922) om te onderstrepen dat hij pure muziek wilde maken, ontdaan van wollige klanken of hyperpersoonlijke gevoelens. En Kurt Weills Requiem is zo ongeveer de tegenpool van de uit hun voegen gebarsten requiems van bijvoorbeeld Brahms of Dvorak. 'Berliner Requiem' klinkt devoot maar Kurt Weill zou Kurt Weill niet zijn als hij er niet een totaal eigen invulling aan geeft: seculier en met groot gemak switchend van dankkoralen waarin de nacht de hemel in wordt geprezen naar een ballade voor een verdronken meisje. Een eerbetoon aan de revolutionaire en vermoorde Rosa Luxemburg, om nog maar te zwijgen van ander zinloos geweld en de gesneuvelde soldaten die eveneens in het requiem opduiken. Met zo'n stellingname was je je leven onder de opkomende nazi's niet zeker. Kurt Weill vluchtte in 1933 naar Parijs, en later de VS, net als Paul Hindemith.
