Het feest van de verrassing (1)
Regelmatig bezoek ik de gratis lunchpauzeconcerten op vrijdag. Het is een ideale manier om kennis te maken met onbekende muziek of om een nieuwe, frisse kijk te krijgen op bekend repertoire. Het feest van de verrassing. Ik kijk daarom vooraf niet wat er komt, maar ga er blanco naar toe. Een van de eerste keren dat ik ging, ergens in de jaren tachtig, speelden een fluitiste en een pianiste in de kleine zaal van Vredenburg. Helaas kan ik het programma nergens meer vinden, zodat ik hun namen niet meer weet. Wat ik wel onthouden heb, is dat ze een bijzondere bewerking speelden van Schuberts Arpeggione sonate. Meestal wordt die gespeeld door een cello omdat de arpeggione een weinig gangbaar instrument is. Maar dit keer was het dus een dwarsfluit. Schuberts tonen zinderden door de zaal. Het was muisstil en iedereen zat op het puntje van zijn stoel. Dit maak je alleen maar mee bij live concerten, dit zijn de magische momenten waarvoor je naar een concertzaal gaat. In volle vervoering en nog navibrerend ben ik naar de toen nog bestaande platenwinkel van Staffhorst gegaan en heb daar meteen de mij tot dan onbekende sonate aangeschaft. Niet met een dwarsfluit, daar bestond geen opname van, maar in een uitvoering met Mstislav Rostropovitsj op cello en Benjamin Britten op piano. Ik geniet daar nog altijd van. Met dank aan het lunchpauzeconcert.
Han van Bree
Beter een goede buur dan een verre vriend
Zegt het spreekwoord, wil het gezegde. Jarenlang heb ik in de onmiddellijke nabijheid gewoond van het Amsterdamse Concertgebouw. Die hoofdstedelijke goede buur is een wat verdere vriend geworden, sinds ik , als 65-jarige tien jaar geleden, besloot in verband met meer verbrokkelde werkzaamheden in de omroepstad te gaan wonen. Langere werktijden als eindredacteur/presentator bij het (8-uur)journaal werden een wat meer hap-snapperige medewerking aan radio- en televisieuitzendingen. Dat bracht mij wel weer dichter bij een verre vriend in Utrecht.
In de jaren tachtig brachten de door mij gepresenteerde programma's, zoals vaak urenlange live-reportages van verkiezingen tot de deltawerken en van bloemencorso's tot carnavalreportages en andere nationale uitspattingen, mij in allerlei hoeken en gaten van Nederland. Zo ook in Utrecht. Als presentator van jazzprogramma's (b.v.North Sea Jazz) en klassieke muziek (Wiener Philharmoniker o.a.) was ik in Muziekcentrum Vredenburg de "anchorman" bij de Franz Liszt Pianoconcoursen, die aanvankelijk zelfs twee avonden live door de NOS in de huiskamers werden gebracht. Kom daar anno 2010 nog eens om. Misschien niet zoveel kijkers als nu X-factor of Songfestival , maar bij de doelgroepen werden spannende muziekwedstrijden als het Eurovisie Concours voor Jonge Musici (Isabelle van Keulen!) en de prestaties in het Utrechtse Liszt-strijdperk hogelijk gewaardeerd.
In die tijd werd de club "Vrienden Van Vredenburg" geconcipieerd. Organisator en allesregelaar Eugene de By was de grote leider in dit geheel. Pas onlangs is zijn slapende geesteskind weer tot leven gewekt. Want wat is het toch een goed idee fans en belangstellenden bij kunstuitingen nadrukkelijk te betrekken. In mijn huis naast een Hilversums station wordt onstuimig uitgekeken naar het moment dat je uit de trein zo weer de concertzaal in Utrecht binnenvalt. Vredenburg, straks het Muziekpaleis - de naam Vredenburg moet met zijn landelijke (radio-)uitstraling natuurlijk blijven - kent met de diverse en aantrekkelijke programmering zijn weerga niet. De voormalige verre vriend is voor mij met graagte een dichterbije goede buur geworden.
Joop van Zijl
