Columns

Het feest van de verrassing (2)

 
Zoals ik al eerder schreef, ga ik graag naar de gratis lunchpauzeconcerten op vrijdag. Ik ga er heen zonder te weten wat er speelt. Ik wil verrast worden. Op een keer, het was ergens in de jaren negentig, zag ik bij aankomst dat er in de grote zaal een concert met Japans slagwerk was. Omdat ik eigenlijk helemaal niets met slagwerk heb, wilde ik meteen weer rechtsomkeert maken. Maar dat deed ik niet. Ik moest mijn uitgangspunt trouw blijven en me openstellen voor mij onbekende muziek. Dus ik nam toch gewoontegetrouw plaats ergens bovenin de zaal – dat vind ik een prettige plek om op de tonen van de muziek weg te dromen – en liet het gebeuren. En het gebeurde ook. Het was een fascinerend concert. Mannen in zwarte kimono’s en met banden in hun haar wisten met prachtige, gestileerde gebaren ritme en klanken tevoorschijn te toveren die door de hele zaal rolden en door mijn hele lijf heen dreunden. Ademloos heb ik geluisterd en vooral ook gekeken. Ik wist niet wat me overkwam. Dit keer ben ik na afloop niet naar de platenzaak gegaan. Dit is geen muziek om thuis te draaien, maar om te beleven, te ondergaan en te voelen in een concertzaal. Ik kan het iedereen aanraden.

Han van Bree

Klik hier voor vorige columns.