Marcel Worms, piano

Federico Mompou werd geboren Barcelona. In 1909 trok hij, amper zestien jaar oud, naar Parijs om daar piano te studeren, aangetrokken door de muziek die hij Gabriel Fauré en Marguerite Long in Barcelona had horen uitvoeren. Dat Mompou überhaupt begon te componeren - tijdens zijn Parijse jaren - is te danken aan zijn verlegen natuur: voor een carrière als concertpianist deinsde hij bij nader inzien terug. In 1914 werd Mompou door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog gedwongen naar Barcelona terug te keren. De Franse muziek had inmiddels een onuitwisbare indruk op hem gemaakt, hetgeen al in zijn vroege composities hoorbaar is. Van 1920 tot 1941 verbleef hij wederom in Parijs, waarna de Tweede Wereldoorlog hem definitief naar Spanje deed terugkeren. Eenmaal weer in Barcelona leerde hij Carmen Bravo kennen, deelneemster aan een pianoconcours, waarvan Mompou jurylid was. Zij werd zijn muze, zonder haar zou Mompou waarschijnlijk veel eerder met componeren zijn gestopt. Geheel in overeenstemming met zijn verlegen natuur vroeg hij haar pas zestien jaar later ten huwelijk. Mompou's muziek heeft een totaal eigen plaats binnen de twintigste-eeuwse muziek. Zijn werk - zeer persoonlijk en herkenbaar, en bovendien opvallend constant van kwaliteit - ontstond in de marge van de muziekgeschiedenis: echte voorlopers had hij niet, navolgers nog minder. Wat dat betreft is hij te vergelijken met ondermeer Janácek en Poulenc, aan wie zijn muziek overigens herhaaldelijk doet denken. Ook Fauré en zelfs Skrjabin klinken in zijn muziek door. Net als bij de Groupe des Six, waarvan Mompou in Parijs de leden goed gekend heeft, spelen helderheid en eenvoud ook in zijn muziek een grote rol. Mompou pleitte voor een 'muziek van het hart en voor het hart, niet een muziek van het hoofd voor het hoofd. Een huiselijke muziek, een muziek van alledag...'.

In samenwerking met:

Klik hier voor meer achtergrondinformatie en het volledige programma van dit concert (PDF).