Yaara Tal, piano
Andreas Groethuysen, piano

Het Eerste Pianoconcert van Brahms is een typisch negentiende-eeuws voorbeeld van een concert dat een grillige weg aflegde van verguisd naar bewierookt. Toen het werk in 1859 in Leipzig, destijds Duitslands culturele hoofdstad, werd uitgefloten door het publiek, zat Brahms in zak en as. Maar het bleek weer eens dat een conservatief publiek domweg niet toe was aan diverse vernieuwende ideeën en geniale invallen. Ook de recensenten wisten er geen raad mee: 'Een symfonie met obligaat piano', luidde het enigszins cryptische maar vooral onvriendelijke commentaar in een van de kranten. Het bracht Brahms van zijn stuk, waardoor hij twijfelde aan het nut van een bewerking voor piano vierhandig. Moest hij zijn onbegrepen werk op die manier aan de man brengen? Maar hij herpakte zich en snoerde zijn criticasters enkele jaren later de mond met een magistrale bewerking voor vier handen. Volgens Brahms was de bewerking 'gemakkelijk om te spelen', het muzikale understatement van de eeuw. En gelukkig voor Brahms was de publieke opinie intussen ook omgeslagen: het Eerste Pianoconcert kreeg de waardering en bewondering die het verdiende. Het zou zelfs uitgroeien tot een icoon van de negentiende-eeuwse pianoconcerten.