Doris Hochscheid
Frans van Ruth

Een van de doelstellingen van Doris Hochscheid en Frans van Ruth is om bij elk concert tenminste één Nederlandse componist te spelen. Dat kan het beeld oproepen van een inspannende zoektocht maar Hochscheid en Van Ruth hebben inmiddels aangetoond dat er in Nederland talloze schitterende sonates voor cello en piano zijn geschreven, zoals de Sonate concertante van Rudolf Escher. De dichter, schrijver, componist en essayist heeft zijn leven lang alle deuren en ramen opengezet voor ideeën van anderen, wat hem er niet van weerhield een volkomen eigen stijl te ontwikkelen. Sterker nog, Leo Samama, groot kenner van Nederlandse muziek, oordeelt dat Escher tot de weinige grote componisten behoort die Nederland heeft gekend. Een kunstenaar die zo'n karakteristieke eigen taal, grammatica en klank ontwikkelde 'dat elke uitlating over Franse of Duitse invloeden, over oude of nieuwe muziek, over plaats en tijd futiel en zinloos is.' Voor zijn Sonate concertante kreeg Escher in 1966 de Willem Pijper prijs. De openingssonate is van Gabriel Fauré, geschreven in de herfst van zijn leven. Misschien is het daarom dat hij de intense emoties van het leven, variërend van vreugde tot verdriet, weergaloos weet te verklanken.