James Gaffigan, dirigent
Géraldine Chauvet, sopraan
Andrew Staples, tenor
Thomas Oliemans, bas

Inleiding: 19.30 uur - Paul Korenhof

In 1827 werd Hector Berlioz twee keer als door de bliksem getroffen. Twee toneelstukken van Shakespeare, waaronder Romeo en Julia, maakten een verpletterende indruk op hem en alsof dat niet genoeg was werd hij ook nog eens smoorverliefd op een van de hoofdrolspeelsters, de actrice Harriet Smithson. Volbloed romanticus als hij was, liep hij daarop niet met zijn hoofd in de wolken, maar voelde hij naar eigen zeggen diepe gevoelens van smart en vertwijfeling. Maar met dezelfde hartstocht inspireerden de gebeurtenissen hem later om Romeo en Julia, of Roméo et Juliette, naar zijn eigen hand te zetten en er een 'symphonie dramatique avec choeurs' voor te schrijven, een dramatische symfonie met koor. Hij kon er al zijn verliefde gevoelens, hartstochten, gevoel voor drama en tragiek in kwijt. Het werd daarmee een van de meest romantische werken pur sang. Maar nergens larmoyant of plat, daarvoor had Berlioz te veel talent. Sterker, de partituur bruist van rusteloze vitaliteit, zo typisch voor Berlioz. En dat alles dankzij een verliefdheid die ook bij de componist dramatisch zou uitpakken, want uiteraard hield de liefde geen stand. Maar zover was het in 1827 nog niet. 'De uitwerking van Smithson's grote talent, of beter: van haar dramatische genie op mijn verbeelding en op mijn hart, kan slechts worden vergeleken met de uitwerking die Shakespeare op mij had, wiens werk zij waardig was te vertolken. Moet ik nog meer zeggen!'